“Ne olabileceğini görmüş biri için huzur diye bir şey yoktur.” – Bir Söz Bir Yazı #1
Meşhur Stoacı filozof Epictetus’a ait olan bu söz, gördüğümden andan itibaren beni derinden etkiledi ve hala etkilemeye devam ediyor. Basit bir cümle gibi görünse de öylesine anlamlı ve yoğun bir cümle ki üstüne düşündükçe farklı yerlere ulaşıyorsunuz. Bu yazıda herhangi bir bilgi vermekten ziyade Epictetus’un “Ne olabileceğini görmüş biri için huzur diye bir şey yoktur.” sözü üzerine yazmak istiyorum. Mümkün olursa her çarşamba, Bir Söz Bir Yazı serisi adı altında önemli filozof ve kişilerin sözlerinden yola çıkarak tahlil ve anlamlandırma yapacağım. Bu yüzden diğer yazılardan daha öznel bir yazı olacak.
Öncelikle bu sözü ne zaman ve nasıl bir durumda gördüğümden bahsederek başlamak istiyorum. Yaptığım işten pek memnun olmadığım ve artık yeni bir şey arayışında olduğum bir dönemdi. Bu arayış sırasında kabiliyetlerimi, ilgi alanlarımı ve buna uygun meslekleri düşünüyordum. Uzun yıllardır aklımı meşgul eden o bilim dalı tekrar zihnimde zuhur etti: arkeoloji. Eskiden beri bu bilim dalına meraklıydım. Her zaman eski ve tarihi olaylara, kişilere, nesnelere, antik kentlere ilgi duyardım. Mitolojiler ve mitolojik karakterler ve yaratıklar merakımı fazlasıyla cezbederdi. Fantastik ve kurgusal metinlere ve filmlere ilgim her zaman vardı. Diğer sitem olan valinoor‘u da bunun üzerine arkadaşlarımla kurdum. Bunun dışında eski diller de bana hep sıra dışı gelirdi. Özellikle Latince ve Eski Yunanca dilleri bana farklı hissettirirdi. Dil öğrenmeyi seviyorum ve yıllardır bu beceriye yönelik yatkınlığımın olduğunu biliyorum.
Ardından bunların hepsini birleştirince bana arkeoloji yolu çıktı diyebilirim. Buna karar verdiğimde öğretmenlik yapıyordum ve pek de memnun değildim. Severek yaptığım bir iş değildi. Böylesine işleri de isteksizce yapmak eziyetten başka bir şey olmuyor.
Ne Olabileceğini Görmüş Kişi
İşte tam da bu zamanlarda Epictetus’un o sözü beni buldu. Aslında çok sıradan bir cümle gibi duruyor. Ama bana çok farklı hissettirmişti. Ne olabileceğini görmüş kişi dediği kısımla belki ileride arkeoloji alanından ilerlersem ya da önceden buna yönelik bir girişimde bulunmuş olsaydım kendimi çok farklı yerlerde göreceğimi hissettim. Hepsini şu an tek tek anlatmaya gerek yok. Tabii bunlar hep hayalden ibaretti o an için. Kesinliği yoktu. Başta bu, beni şüpheye düşürdü. Ama böyle bir yola girmek istediğim gibi de sonuçlanmayabilirdi. Bu şüpheler beni harekete geçmekten alıkoydu.
Fakat artık öyle zamanlar gelmişti ki o sırada yapıyor olduğum işten öylesine sıkılmıştım ki gözümü kararttım. Ne olabileceğini görmüş kişi gerçekten olabilirdi. Bu da benim devam eden yaşantımı olumsuz etkilemeye başladı. Artık geceleri rahat uyuyamıyordum. Eskisi gibi iştahım yoktu. İnsanlarla iletişim kuramıyordum çünkü zihnim fazlasıyla doluydu. Artık huzur diye bir şey yoktu benim için. Farklı bir şeyler yapabileceğimin düşüncesi, bana huzursuzluktan başka bir şey vermiyordu. Kendini tanıyan insan, potansiyelinin de farkında olur. Ben geleceğimi öğretmenlikte görmüyordum. Bu işe uygun değildim hiçbir zaman. Sadece alana yönelik bilgimden ötürü de devam etmeyi doğru bulmadım. Öğretmenlik sadece bilmekten ibaret değildir. İnsanlarla, öğrencilerle kurulan o iletişim ve aktarım asıl önemli olan bence. Devam etme sebebim ise, “Buraya kadar geldim ve artık dönemem,” olmuştu. Yani yanlış bir trendeyim, istemediğim yere gidiyordum. Ama para verdiğim için ya da bu kadar yol geldiğim için inmekten vazgeçiyordum. (Bu da ileride başka bir Bir Söz Bir Yazı konusu olabilir.)
Sonunda artık ilgi alanlarıma, becerilerime uygun ve sevdiğim bir meslekle uğraşmak istiyordum. Bir şeylerin değişmesi gerektiğini hissettim.

O “ne olabileceğini görmüş kişi” gerçekten olabilirdi artık. Ve olmasını istiyordum. Yapabileceğime inandım. Aklımda böylesine planlar ve idealler varken hayatımı istemediğim bir işte geçirme düşüncesi beni dehşete düşürdü desem yeridir. Öğretmenlik, toplumda önemli bir meslek. Yapana da her zaman saygım sonsuz. Fakat bu mesleği sevmeden ve istemeden icra etmek mümkün değil. Hem kişinin kendisine eziyet hem de öğrencilerin hakkına girmek olur bu. Benim isteksizce sürdürdüğüm derslerden öğrencilerin verim alması çok mümkün değil. Ama ben orada olmasam yerime gelecek kişi benden katbekat daha iyi olacak ve öğrencilere daha faydalı olabilecektir.
Neler Değişti?
Artık bu yolda somut adımlar atmaya başladım. Kendimi istemediğim o işten kurtardım. Hayatımdaki bu yeni dönem için uğraşıyorum. İlerisi için yaptığım bu plan başarısız olabilir veya istediğim gibi olmayabilir. Ama en azından bir şeyleri denemiş olurum. Yani artık, “Zamanında yapsaydım acaba nasıl olurdu?” sorusundan kurtulmuş olurum. Denememişliğin pişmanlığını üzerimden atarım…

